Τελευταία όλο και συχνότερα ακούμε για περιστατικά οικογενειακής βίας σε σχέση δε και με την πρόσφατα επιβληθείσα καραντίνα λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού συνιστάται από σχετικές οργανώσεις ακόμα και να αποχωρούν από την οικία τα θύματα προκειμένου να σώσουν την ζωή τους. 

     Με το Νόμο 1329/1983 – o Nόμος για την ισότητα των φύλων – καταργήθηκε η δυνατότητα του συζύγου «θύματος» να ζητά αποζημίωση από τον υπαίτιο σύζυγος μαζί με την αγωγή του διαζυγίου για την προσβολή της προσωπικότητας του και έτσι η σχετική αξίωση ρυθμίζεται από ειδικές διατάξεις με την προϋπόθεση ότι τα γεγονότα μπορούν εκτός από λόγο διαζυγίου να στηρίξουν αξίωση αποζημίωσης.

     Η ερώτηση που προκύπτει είναι:

     Πότε τα περιστατικά της ενδοοικογενειακής βίας στηρίζουν μόνον λόγο διαζυγίου και πότε συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας κατά τις ειδικές διατάξεις ώστε να μπορεί ο σύζυγος-θύμα να ζητήσει και αποζημίωση;

       Η δυνατότητα του Πελάτη να αναγνωρίσει ποια Επιχείρηση έχει απέναντι του ή ποια επιχείρηση αναζητά, είναι το διακριτικό σήμα της επιχείρησης επί του προϊόντος.

     Ένας  ανταγωνιστής, διαταράσσει την σχέση αυτή αν καταθέσει ίδιο ή παρεμφερές με το άνω διακριτικό γνώρισμα στο όνομα του.  Αυτό μπορεί να συμβεί στις παρακάτω περιπτώσεις:

     1Η  Εμπορικός αντιπρόσωπος ή διανομέας καταθέτει ως δικό του ίδιο ή παρεμφερές σήμα με την επιχείρηση που αντιπροσώπευε/συνεργαζόταν.

     2Η Κατατίθεται σήμα εν γνώσει του καταθέτοντα της συνδρομής λόγων απαραδέκτου με μοναδικό σκοπό να παρεμποδίσει/παρενοχλήσει τρίτες επιχειρήσεις, που ήδη χρησιμοποιούν το σημείο που έχει καταχωρηθεί ως σήμα τους.

Η χρήση του διαδικτύου δημιούργησε μορφώματα όπως το domain name ή αλλιώς η «ονομασία πεδίου».

       Τι είναι το domain name :

  • είναι ένας περιορισμένος τομέας των διεθνών πόρων του Συστήματος Ονομάτων Χώρου (DNS) που εκχωρείται για αποκλειστική χρήση σε ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο για όσο διάστημα αυτό καταβάλλει τα τέλη της κατοχύρωσης
  • έχει εξατομικευτική και αναγνωριστική λειτουργία για το πρόσωπο που το κατοχύρωσε και το χρησιμοποιεί
  • δεν είναι εμπορική επωνυμία (διακριτικό επιχείρησης), δεν είναι διακριτικός τίτλος (διακριτικό καταστήματος) δεν είναι εμπορικό σήμα.

      Υπ’ αυτές τις συνθήκες το ερώτημα είναι :

     Ένα από τα στοιχεία που καταχωρούνται στο ΓΕΜΗ ως Δημόσιο Ηλεκτρονικό Βιβλίο και Ηλεκτρονική Βάση Δεδομένων, είναι η <<επωνυμία>> και ο  << διακριτικός τίτλος>> της επιχείρησης.

    Η καταχώρηση αυτή είναι απολύτως απαραίτητο στοιχείο για την  ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ για την οποία άλλωστε συστάθηκε το ΓΕ.ΜΗ.

    Το αρχικό στάδιο της καταχώρησης είναι η  διαδικασία προέγκρισης της επωνυμίας / διακριτικού τίτλου.

    Το ερώτημα είναι αν μπορεί ο ενδιαφερόμενος να κάνει την προέγκριση αυτόματα ή αν απαιτείται να καταθέσει ειδική αίτηση στην Υπηρεσία του αρμοδίου ΓΕ.ΜΗ.

    Η απάντηση φαίνεται απλή. Υπάρχει η σχετική ηλεκτρονική εφαρμογή. Και η δέσμευση της επωνυμίας / διακριτικού τίτλου γίνεται το αργότερο εντός της επομένης εργάσιμης ημέρας.

    Η πραγματικότητα είναι πιο συνθέτη από ότι φαίνεται  με την πρώτη ματιά.

     Με στόχο την προσέλκυση στρατηγικών επενδύσεων του προγράμματος ΕΠΕΝΔΥΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ και δεδομένου ότι για να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη απαιτείται μια ευέλικτη εμπορική και εταιρική νομοθεσία με έμφαση στην επιχειρηματικότητα ώστε «να μην κολλάμε σε τυπικά και απλά πράγματα  και γραφειοκρατικές διαδικασίες.» όπως κάναμε τόσα χρόνια ανασκευάστηκε πρόσφατα εξ ολοκλήρου το νομοθετικό πλαίσιο του ΓΕ.ΜΗ.

    Τι είναι όμως το ΓΕ.ΜΗ;

    ΓΕ.ΜΗ είναι :

το ΕΘΝΙΚΟ ΜΗΤΡΩΟ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ που δημοσιεύονται όλες οι πράξεις, οι δηλώσεις, τα στοιχεία των υποχρέων προσώπων (εμπόρων/εμπορευόμενων),

    Πελάτης του γραφείου μας που νοικιάζει ακίνητα – καταστήματα, γραφεία και κατοικίες - σε διάφορες περιοχές της Αθήνας μας απευθύνε προσφάτως το εξής ερώτημα : «Τι γίνεται σήμερα με τις μισθώσεις;».  Και συνέχισε: « Έληξαν οι παλιές και πρέπει να προχωρήσω σε καινούριες. Ρώτησα τον λογιστή και μου είπε ότι έχει γίνει πολύ απλό πια, ότι γίνεται ηλεκτρονικά με μία δήλωση στην αρμόδια Δ.Ο.Υ., χωρίς να ταλαιπωρηθώ να τρέχω στην εφορία , να περιμένω στην ουρά για να σφραγίσω το μισθωτήριο, χωρίς κανένα απολύτως κόπο και χωρίς έξοδα. Όμως θεώρησα σκόπιμο να σας ρωτήσω πριν προβώ σε οποιαδήποτε ενέργεια.»

    Πράγματι, σήμερα όλο και πιο συχνά παρατηρείται να γίνονται μισθώσεις/ενοικιάσεις, χωρίς να έχει προηγηθεί συμφωνητικό και μάλιστα γραπτό, των όρων, μεταξύ ιδιοκτήτη και μισθωτή/ενοικιαστή. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί τα μέρη θέλουν:

  • να αποφύγουν κάθε γραφειοκρατική διαδικασία ή
  • να αποφύγουν να αναλάβουν δεσμευτικές υποχρεώσεις που πιθανόν δεν μπορούν να εκπληρώσουν (π.χ. έλεγχος της χρήσης και επισκευές στο ακίνητο)

    Το ερώτημα είναι, αν αυτό επιτρέπεται.

1.       Από τις πιο στριφνές υποθέσεις που απασχολούν τα δικαστήρια είναι οι οικογενειακές. Ο κύριος λόγος είναι ότι, σε αυτές εμπλέκονται κυρίως συναισθήματα και ψυχολογικές καταστάσεις που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα σαν παραμορφωτικός καθρέπτης.

          Τέτοιες υποθέσεις μέχρι το πρόσφατο παρελθόν απασχολούσαν τα τοπικά δικαστήρια κάθε χώρας και λύνονταν με βάση τους εθνικούς νόμους. Όμως ειδικά στις μέρες μας οι γάμοι και οι οικογένειες που έχουν διεθνή στοιχεία δηλαδή που συνάπτονται μεταξύ ανθρώπων προερχόμενων από διαφορετικές χώρες , με διαφορετικά ήθη και έθιμα , εν ολίγοις με διαφορετική κουλτούρα δεν είναι κάτι σπάνιο, όπως σπάνιο φαινόμενο δεν είναι η δημιουργία και η εγκατάσταση οικογένειας σε τόπους διαφορετικούς από αυτούς της καταγωγής των μελών της. Αποτέλεσμα τέτοιου φαινομένου είναι ότι, στην επίλυση των παραπάνω υποθέσεων να εμπλέκονται δικαστήρια διαφόρων χωρών αλλά και διεθνείς συμβάσεις και διεθνείς κανόνες, ένας εκ των οποίων είναι η Διεθνής Σύμβαση της Χάγης του έτους 1980 για τα θέματα των παιδιών. Συγκεκριμένα:

Απρίλιος 2019

Σε προηγούμενο άρθρο μας είχαμε θίξει το θέμα: « ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΛΟΓΩ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΩΝ ΠΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΑΝ ΣΕ ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ΠΟΛΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΕΣ ΤΟΥΣ κλπ» 

Το παρόν άρθρο,  με αφορμή την υπόθεση της δέσμευσης ιδιοκτησίας για την θέσπιση Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου,  προσομοιάζει με το προηγούμενο,  αντιμετωπίζοντας όμως και άλλα θέματα που προκύπτουν, όταν πλέον έχει «δεσμευτεί» ακίνητο για λόγους περιβαντολλογικούς,  αρχαιολογικούς  κ.ά σύμφωνα και με την νέα νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Α. Δεσμεύσεις

Οι δεσμεύσεις όπως οι προαναφερθείσες,  είναι συχνό φαινόμενο στην Ελλάδα. Αξιόλογα περιουσιακά στοιχεία  και Μεγάλες Επενδύσεις παγώνουν, όπως το είδαμε πρόσφατα και στον Πειραιά και μάλιστα στο λιμάνι με το Αρχαιολογικό Συμβούλιο να θεσπίζει ρυθμίσεις περί της προστασίας του περιβάλλοντος ή της προστασίας παρακείμενων αρχαιοτήτων κλπ.

Όταν ο ιδιώτης που έχει τέτοιο πρόβλημα προσέρχεται

     Η εξαπάτηση ανθρώπου από άνθρωπο είναι ένα κοινότυπο φαινόμενο. Απαιτεί τον δράστη (που μπορεί να είναι ένα ή πολλά άτομα που δρουν ατομικά ή σε ομάδες) και το θύμα – το οποίο, σχεδόν πάντα,  την υφίσταται ατομικά. Η διασύνδεση των μερών –δράστη και θύματος μπορεί να είναι συγγενική, συναισθηματική, επαγγελματική, κοινωνική, να υφίσταται ως δεσμός πριν την εξαπάτηση ή να δημιουργήθηκε ακριβώς για να διαπραχτεί αυτή. Η εξαπάτηση γίνεται πάντα βάσει σχεδίου, το οποίο υφαίνεται συνήθως  αρκετό χρόνο πριν την διάπραξη της και απαιτεί την δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για να ωριμάσει και να φέρει τα παράνομα αποτελέσματα της.

     Όταν εκδηλωθεί και ολοκληρωθεί η εξαπάτηση φαίνονται αμέσως τα αποτελέσματα που εκτός του οικονομικού τομέα επηρεάζουν ολόκληρη την προσωπικότητα του θύματος –την οικογένεια του, την υγεία του, το επάγγελμα του, τις διαπροσωπικές του σχέσεις και μπορούν να συνθλίψουν το ίδιο για πάντα ή να το ταλαιπωρήσουν για πολύ καιρό. Το θύμα μπορεί να κλειστεί στον στενό του κύκλο περιφέροντας το πρόβλημα του από άτομο σε άτομο διαμαρτυρόμενο για την κακή του τύχη και τον διεστραμμένο απατεώνα που το έβλαψε ή μπορεί να τον πολεμήσει με διάφορους τρόπους, στην περίπτωση  μας εξετάζουμε τους νομικούς.

     Το ερώτημα που μας θέτουν τα θύματα όταν έρχονται για την συνδρομή μας είναι: μπορούν να αναστραφούν τα οδυνηρά αποτελέσματα της εξαπάτησης τους? Μπορούν να ξεφύγουν από αυτήν? Είναι δυνατόν να καλυφθεί η ζημιά που έχουν υποστεί?

     Η απάντηση για εμάς είναι θετική. Αυτό μαρτυρά το πλήθος υποθέσεων που χειριστήκαμε. Ναι οι συνέπειες της εξαπάτησης που μας αφορούν ως δικηγόρους –δηλαδή αυτές που έχουν οικονομική χροιά- μπορούν να αντιμετωπιστούν και μάλιστα με πολλούς τρόπους. Οι άλλες συνέπειες που υφίσταται το θύμα είναι υπόθεση άλλων επιστημών.

     Μία από τις πολλές υποθέσεις εξαπάτησης με την οποία ασχοληθήκαμε τον τελευταίο καιρό είναι η χαρακτηριστικά ακόλουθη:

     Ο δράστης νέος σε ηλικία, έχει λάβει την τρέχουσα εκπαίδευση, προέρχεται από καλή οικογένεια, έχει περιουσία και κινείται με άνεση σε διάφορους κοινωνικούς κύκλους στους οποίους μπορεί να παρουσιάζεται ως αξιόλογος  και γενικά χαίρει εκτιμήσεως από τον περίγυρο του.

Στην σύγχρονη κοινωνία οι σχέσεις μεταξύ των προσώπων συνεχώς μεταβάλλονται και πολύ συχνά εκρηκτικά γρήγορα διαμορφώνοντας καινούργιες συνθήκες και ανάγκες. Αυτή την μεταβολή οφείλει να ακολουθεί, να κατανοεί και να εξυπηρετεί άμεσα η νομική επιστήμη,  κατά την άσκηση της, είτε αυτή γίνεται από τον δικαστή είτε από τον δικηγόρο/νομικό σύμβουλο είτε από τον διαμεσολαβητή ώστε να εξισορροπούνται οι σχέσεις και να επέρχεται  η κατά το δυνατόν ομαλότητα και ισορροπία στην οικογένεια.

     Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα της παραπάνω μεταβολής των σύγχρονων συνθηκών ζωής, αναφορικά με το ίδιο οξύ πρόβλημα της επιλογής του γονέα, στον οποίο και θα ανατεθεί η άσκηση της επιμέλειας του ανηλίκου τέκνου τους, αντιμετωπίστηκαν πρόσφατα.

ΠΡΩΤΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

      Η έγγαμη συμβίωση των συζύγων διασπάστηκε. Η σύζυγος έφυγε από το σπίτι προς αναζήτηση εργασίας σε άλλη πόλη, αφήνοντας το ανήλικο τέκνο στον πατέρα του,  με την πρόθεση να επιστρέψει και να το αναλάβει. Το παιδί,  όσο χρόνο η μητέρα λείπει,  παραμένει με τον πατέρα του που το φροντίζει, ασχολείται καθημερινά μαζί του, και το επιμελείται εκπληρώνοντας όλα τα καθήκοντα του ως γονιός.

     Με το πέρασμα των μηνών το παιδί εξοικειώνεται με την νέα κατάσταση και ακολουθεί ένα φυσιολογικό πρόγραμμα δεδομένου μάλιστα ότι ο πατέρας δεν εμποδίζει την επικοινωνία του με την μητέρα.

      Η μητέρα,  μετά από κάποιους μήνες,  επανέρχεται να αναλάβει το παιδί και βρίσκοντας την άρνηση του πατέρα καταφεύγει στο Δικαστήριο.

    Είναι γνωστό,  ότι ένα από τα πλέον πολύπλοκα νομικά προβλήματα είναι τα κληρονομικά. Οι κληρονομικές σχέσεις από μόνες τους μπορούν να καταστρέψουν ζωές, να διαλύσουν οικογένειες, να συνθλίψουν προσωπικότητες. Φανταστείτε πως πολλαπλασιάζεται αυτή η αρνητική ενέργεια όταν ο ενδιαφερόμενος παρασύρεται από το πάθος του να πάρει την κληρονομιά που δεν του δίνεται και δεν δίνει την πρέπουσα σημασία σε ποιο νομικό σύμβουλο/δικηγόρο θα στηριχθεί και στην περίπτωση που η κατάσταση ξεφεύγει,  δεν <<βάζει νερό στο κρασί του>>  όπως λέγεται,  και επιμένει να <<χτυπά την γροθιά στο μαχαίρι>>.

Η ακόλουθη περίπτωση είναι χαρακτηριστική και απασχόλησε πολύ πρόσφατα της δικαστικές αίθουσες της χώρας μας.

     Ο Α. ζούσε στην επαρχία, μεταξύ των περιουσιακών του στοιχείων ήταν και ένα ακίνητο--- επιπλωμένο---- στο οποίο κατοικούσε. Είχε και ένα φορτηγό αυτοκίνητο. Την ψιλή κυριότητα του ακινήτου  ---με δωρεά--- την είχε μεταβιβάσει σε ανηψιό του,  παρακρατώντας εφ όρου ζωής την επικαρπία. Για τα κινητά πράγματα του ----δεν έγινε ποτέ καμία αναφορά εξαιρουμένου  του γεγονότος ---- ότι είχε ορίσει τον ανηψιό του πληρεξούσιο του,  για την διαχείριση του φορτηγού του με δικαίωμα να το μεταβιβάζει σε οποιονδήποτε με οποιοδήποτε τίμημα.

Όταν κάποτε ο Α.  απεβίωσε,  διαπιστώθηκε ότι δεν έχει αφήσει διαθήκη και συνεπώς κατά τον νόμο τον κληρονομούν οι πλησιέστεροι εν ζωή συγγενείς του,