Στις τελευταίες δεκαετίες είναι κοινωνικά αποδεκτό το φαινόμενο της συμβίωσης προσώπων σε ελεύθερη σχέση. Πρόσωπα επιλέγουν να συμβιώνουν σαν «έγγαμο ζευγάρι» με σταθερή θέληση να «είναι μαζί» μόνιμα και χωρίς να συνάψουν γάμο (θρησκευτικό ή πολιτικό). Πολλοί από αυτούς φτιάχνουν περιουσία, δουλεύουν μαζί , μοιράζονται τις υποχρεώσεις της συμβίωσης, όπως ακριβώς κάνουν τα έγγαμα ζευγάρια. Τι γίνεται όμως όταν ένα τέτοιο ζευγάρι που έχει συζήσει για χρόνια , με ειλικρίνεια, αγάπη και αφοσίωση, που έχει και οικονομικές σχέσεις , για εξωγενείς λόγους πάψει να υφίσταται , όπως για παράδειγμα  όταν  αποβιώσει  ο ένας εκ των δύο!

  • Ποια είναι η τύχη της περιουσίας που απέκτησε ο αποβιώσας όταν ήταν εν ζωή?
  • Έχει σε αυτήν αξιώσεις και δικαιώματα , ο άλλος που βρίσκεται εν ζωή ,  όταν βοήθησε να αποκτηθεί αυτή η περιουσία?

Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών έχει οδηγήσει σε αύξηση των αποποιήσεων κληρονομιών, γεγονός αρκετά σπάνιο στην προ κρίσης εποχή.

Έτσι,  χρήσιμο είναι να ενημερώνονται οι πολίτες για τα σχετικά δικαιώματα τους ώστε να μην εκπλαγούν, και ότι ανάμεσα στα δικαιώματα τους είναι,  και η αποποίηση κληρονομιάς  λόγω Πλάνης.

Τρανταχτό παράδειγμα είναι η παρακάτω περίπτωση όπως διαδραματίστηκε σε δικαστήριο:

      Το παρόν κείμενο γράφεται με αφορμή πρόσφατη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών το όποιο απασχόλησε η εξής περίπτωση:

             Επιχείρηση-Ανώνυμη Εταιρεία που εδρεύει σε δήμο της Ανατολικής Αττικής και δραστηριοποιείται στον τομέα των υπηρεσιών πληροφορικής και διαφήμισης αποφάσισε να αγοράσει αγροτεμάχιο στην περιοχή των Καλυβίων Αττικής για να εγκαταστήσει σε αυτό φωτοβολταϊκό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας .

             Εντόπισε το ακίνητο που την ενδιέφερε και συμφώνησε με τον ιδιοκτήτη του να της το πωλήσει, υπέγραψαν μάλιστα τον Ιούνιο του 2011 συμβολαιογραφικό προσύμφωνο της πώλησης όπου ο πωλητής εγγυήθηκε και υποσχέθηκε ότι το ακίνητο ήταν  ελεύθερο και απαλλαγμένο από κάθε βάρος και χρέος και η αγοράστρια του κατέβαλε το ποσό των 5.000 ευρώ ως αρραβώνα-προκαταβολή –καππάρο  μάλιστα συμφώνησαν να υπογράψουν το οριστικό συμβόλαιο της μεταβίβασης το αργότερο έως την 30η Οκτωβρίου 2011. Ακολούθως η αγοράστρια έκανε όλες τις απαραίτητες ενέργειες και δαπάνες για να αποκτήσει σύμβαση αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας με την Δ.Ε.Η. -Δ.Ε.Σ.Μ.Η.Ε. από την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στο ακίνητο. Όλες οι άνω ενέργειες έγιναν χωρίς την μεσολάβηση δικηγόρου.

     ΥΠΟΘΕΣΗ

     Σε μειοδοτικό διαγωνισμό για την σύναψη δημόσιας σύμβασης κατασκευής έργου βελτίωσης κάποιας επαρχιακής οδού που είχε προκηρύξει η τότε Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, απαιτούνταν η λήψη κάποιου πιστοποιητικού για την κατασκευαστική εταιρεία που μειοδότησε. Το πιστοποιητικό θα εκδιδόταν από Δημόσια Υπηρεσία, η οποία και αρνήθηκε να το εκδώσει, με αποτέλεσμα να μην κατατεθεί στον φάκελο της ενδιαφερομένης εταιρείας εμπροθέσμως, και να μην αναλάβει αυτή το έργο. Σημειωτέον ότι το έργο δεν έγινε γιατί δεν εμφανίστηκε άλλη μειοδότρια εταιρεία.    

     Ερώτημα : Υπάρχει αστική ευθύνη του Δημοσίου στο προπαρασκευαστικό στάδιο διοικητικής σύμβασης ; Αν υπάρχει τι είδους ζημία καλύπτει ;

     ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ.

Καίρια και ξεκάθαρη είναι η αντιμετώπιση από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών του προβλήματος που προκλήθηκε σε πελάτη μεγάλης ελληνικής τράπεζας εξαιτίας της κλοπής της πιστωτικής του κάρτας και την χρήση της από τον κλέφτη.  

Το Δικαστήριο έκρινε πρόσφατα το εξής ζήτημα που μπορεί να ανακύψει ανά πάσα στιγμή στον καθένα και μάλιστα τώρα που η χρήση του πλαστικού χρήματος έχει διευρυνθεί, που οι πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες χρησιμοποιούνται ευρύτερα ή καλούμαστε - διαταζόμαστε να τις χρησιμοποιούμε συχνότατα:

  1. Από πελάτη μεγάλης ελληνικής τράπεζας εκλάπη η πιστωτική του κάρτα. Ο εν λόγω πελάτης, ενημέρωσε αμέσως την τράπεζα και το αρμόδιο αστυνομικό τμήμα, και έκανε αυτό που όφειλε να κάνει ως συνετός και καλόπιστος συναλλασσόμενος.

 ΣτΕ.Ολ 95/2017

 

Αρμοδιότητα του Ε.Σ.Ρ. για τους όρους και τις άδειες λειτουργίας τηλεοπτικών σταθμών. Οι διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 2Α του ν. 4339/2015, με τις οποίες η αρμοδιότητα για την διενέργεια διαγωνιστικής διαδικασίας για την χορήγηση αδειών παρόχων περιεχομένου επίγειας ψηφιακής τηλεοπτικής ευρυεκπομπής ελεύθερης λήψης εθνικής εμβέλειας, κατά την πρώτη εφαρμογή του θεσπιζομένου με τον ανωτέρω ν. 4339/2015 συστήματος, ανατίθεται στον Υπουργό, στον οποίο έχουν ανατεθεί οι αρμοδιότητες της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, αντίκεινται στο άρθρο 15 παρ. 2 του Συντάγματος. Δεν αναιρείται το έννομο συμφέρον τηλεοπτικού σταθμού να ασκήσει αίτηση ακύρωσης από το γεγονός ότι κατά τον χρόνο εκδόσεως της προσβαλλόμενης υπουργικής αποφάσεως και της ασκήσεως της κρινομένης αιτήσεως δεν είχε εκδοθεί η προκήρυξη, ούτε επηρεάζεται το έννομο συμφέρον της από το νόμιμο ή μη της λειτουργίας του τηλεοπτικού σταθμού της (Αντίθετες μειοψηφίες).

    Η κατάσταση που προέκυψε ήταν η κάτωθι:

(α)          Πρόσφατα θιγμένος από το Δημόσιο πολίτης έθεσε στο γραφείο μας το ερώτημα πως μπορεί να προστατέψει τα δικαιώματα του επί ακινήτου ιδιοκτησίας του, όταν οι Δημόσιες Υπηρεσίες στις οποίες απευθύνθηκε προς επίλυση του φλέγοντος ζητήματος του αδιαφορούν και δεν απαντούν σε αυτόν, όταν δηλαδή απορρίπτουν το αίτημα του σιωπηλά.

(β)          Μπορεί να παρακαμφθεί αυτή η απαράδεκτη στάση της Διοίκησης που δεσμεύει και εμποδίζει την ελεύθερη άσκηση των δικαιωμάτων του πολίτη?

(γ)          Η περίπτωση του αφορούσε την προστασία εκτός σχεδίου πόλης αγροτεμαχίων του που είχαν επιβαρυνθεί για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος.

  1. Η απάντηση μας στα ερωτήματα του ήταν θετική, γεγονός που τον χαροποίησε και ζήτησε περισσότερες πληροφορίες. Του παρουσιάσαμε σαν παράδειγμα

Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 38 του Νόμου 4342/2015 που ψηφίστηκε από την Ελληνική Πολιτεία,  ώστε να συμβαδίσει η εγχώρια νομοθεσία με αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης , όπου κάποιοι από τους θεσμούς του εργασιακού δικαίου είναι σαφώς πιο προηγμένοι , οι εργαζόμενοι γονείς ανηλίκου τέκνου στον ιδιωτικό αλλά και στον δημόσιο τομέα -ανεξαρτήτως φύλου (άρα και οι άντρες ) –--- ανεξαρτήτως του είδους και της δραστηριότητας που ασκεί ο άλλος γονέας,  ανεξαρτήτως αν ο άλλος γονέας δεν εργάζεται --- είναι δικαιούχοι της άδειας φροντίδας παιδιού .

Όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη ΓΗ έχουμε διαφορές μεταξύ μας, είναι αυτές που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε από τους ομοίους μας, και ενώ είμαστε ίδιοι να είμαστε ταυτόχρονα και μοναδικοί. 

Όλοι μας, όμως, έχουμε ένα ιδιαίτερο κοινό, κάτι που μας κάνει όλους τους ανθρώπους να μοιάζουμε. Το κοινό μας στοιχείο είναι η ανάγκη μας να ζήσουμε μια ευτυχισμένη, μια ολοκληρωμένη, μια γεμάτη ζωή. Μια ζωή που να μας ικανοποιεί και να μας κάνει να νιώθουμε πλήρεις και ευχαριστημένοι.

Έτσι λοιπόν, σαν ανθρώπινα όντα που είμαστε, σε οτιδήποτε και να κάνουμε ψάχνουμε να δούμε το μήνυμα που κρύβεται πίσω, ψάχνουμε να βρούμε το μυστικό, με μοναδικό στόχο μας να πάρουμε όσο γίνεται περισσότερα από κάθε εμπειρία, με σκοπό να νιώσουμε πλήρεις και ικανοποιημένοι με κάθε μας ενέργεια .

Όλοι μας, ιδίως στα πρώτα χρόνια της καριέρας μας, νιώσαμε κάποιο φόβο που αφορά την περίπτωση της (οποιασδήποτε) απόρριψης μας .

Οι προγονοί μας, πολύ παλαιότερα από εμάς, ζούσαν όλοι μαζί, μετακινούνταν όλοι μαζί και διαβιούσαν σαν ενιαίο σύνολο για λόγους ασφαλείας και επιβίωσης. Εάν κάποιος αποβάλλονταν από την ομάδα, στιγματιζόταν ως απόβλητος, ήταν πλέον ξένος για το κοινωνικό σύνολο, οπότε αναγκαζόταν να φύγει μακριά του. Η επιβίωση γίνονταν δύσκολη και ο θάνατος βέβαιος και σχετικά σύντομος, μέσα στην άγρια ζωή, σε μια μοναχική κατάσταση .

Η επιστήμη ισχυρίζεται, ότι η απόρριψη που μπορεί να έχουμε βιώσει,  λειτουργεί για τον ανθρώπινο εγκέφαλο και σαν ένα είδος πόνου του σώματος .

Το χθες είναι ιστορία και το αύριο είναι ένα μυστήριο αλλά το σήμερα είναι Θείο Δώρο,  γι’ αυτό άλλωστε αποκαλείται και Αγγλικά ‘’The Present’’( = το Δώρο) που μεταφράζεται ως ‘’σήμερα’’ .

Ο χρόνος φεύγει και φεύγει γρήγορα, είναι ήδη πίσω μας. Μαζί με το χρόνο που έχουμε ήδη αφήσει πίσω μας, υπάρχουν και πολλές ‘’δοκιμασίες’’ και ‘’αναταράξεις’’ τις οποίες περάσαμε,  τις αφήσαμε πίσω, μάθαμε από αυτές και προχωρήσαμε. Εντούτοις υπάρχουν στιγμές, που μας έρχονται γεγονότα και πράγματα του παρελθόντος, τόσο έντονα στη μνήμη κυρίως για την ένταση  που τα ζήσαμε, που δεν μπορούμε να τα ξεχάσουμε, δεν μπορούμε να τα ξεπεράσουμε. Αυτά μας κάνουν να αισθανόμαστε αδύναμοι, μας ‘’φορτίζουν’’ συναισθηματικά και πολλές φορές κλαίμε για πράγματα που συνέβησαν αλλά δεν θα έπρεπε ποτέ να είχαν συμβεί, σε εμάς.

Τότε θα πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν είναι το παρελθόν που μας καθορίζει, όπως λένε και οι Ψυχολόγοι - ‘’ Δεν είμαι αυτός ή αυτή, που δημιουργήθηκε εξ αιτίας όσων μου συνέβησαν. Είμαι αυτός/αυτή που επιλέγω ΕΓΩ να είμαι.’’-