Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ είναι μία από τις τρεις μορφές ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ των επιχειρήσεων, και στοχεύει όπως και οι υπόλοιπες στην σωτηρία και την ανάπτυξη τους.

Σύμφωνα με την πρόσφατη νομοθετική μεταρρύθμιση η ΔΙΑΣΠΑΣΗ πετυχαίνεται με τρεις μορφές: με την ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ, την ΜΕΡΙΚΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ  και την ΑΠΟΣΧΙΣΗ ΚΛΑΔΟΥ – οι δύο τελευταίες αποτελούν καινοτομία του νέου νόμου.

Η σημαντική διαφορά της πρώτης από την δεύτερη μορφή διάσπασης εταιρείας είναι ότι με την δεύτερη μορφή η ΔΙΑΣΠΩΜΕΝΗ εταιρεία  συνεχίζει να υπάρχει χωρίς

    Η επιχείρηση είναι μια ζωντανή οντότητα, χρειάζεται να στηριχθεί σε σωστές βάσεις για να αναπτυχθεί και να επιτελέσει το έργο της  και επιβάλλεται να αναζωογονείται συνεχώς.

    Για να αναπτυχθεί χρειάζεται να παρακολουθεί διαρκώς τις εξελίξεις που «τρέχουν», να αντιμετωπίζει τους ανταγωνιστές της, να επιδιώκει να κερδίζει στις νέες αγορές και γενικά να έχει το δικό μερίδιο της σε αυτές.

   Όμως συμβαίνει, για λόγους που αφορούν την ίδια την επιχείρηση -   κακοδιαχείριση - κακές σχέσεις συνεργατών - προβλήματα στις επιλογές τους κ.ο.κ. αλλά και για λόγους που αφορούν το ευρύτερο περιβάλλον οικονομικό,   κοινωνικό , αναταραχές, κρίσεις, κλπ , κάποια στιγμή να κλυδωνιστεί βίαια και να κινδυνεύσει να διαλυθεί οπότε θα τεθεί στα μέλη της το δίλημμα,  αν θα

    Οι δικηγόροι που ασχολούνται με Οικογενειακό Δίκαιο,  ερωτούνται από τους ενδιαφερόμενους, αν δικαιούται να ζητήσει διατροφή εκείνος από τους συζύγους που διέκοψε το γάμο και αν επηρεάζει την αξίωση του το γεγονός ότι έφταιγε ο ίδιος, στην διάσπαση της έγγαμης σχέσης και συνεπώς στην διάσταση.

    Για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα θα χρειαστεί προηγουμένως να διευκρινιστούν κάποια άλλα ζητήματα με τα οποία σχετίζονται άμεσα. ¨Όπως π.χ.

  • Κατά την διάρκεια του γάμου οι σύζυγοι έχουν υποχρέωση να αντιμετωπίζουν από κοινού τις ανάγκες της οικογένειας. Η διατροφή για αυτούς, περιλαμβάνεται σε αυτές τις ανάγκες.
  • Με δεδομένο το ανωτέρω, μπορούμε να πούμε ότι όσο διαρκεί ο γάμος οι σύζυγοι έχουν υποχρέωση να συνεισφέρει ο ένας στην διατροφή του άλλου.

   Η έννοια της μικρομεσαίας επιχείρησης, αν και οικονομικός θεσμός, μοιάζει πάρα πολύ με αυτή της οικογένειας, γιατί για να επιβιώσουν και να προοδεύσουν χρειάζονται και οι δύο ομόνοια, σύμπνοια και κατανόηση των αναγκών και επιθυμιών των μερών.

   Αντίθετα, αν μεταξύ τους υπάρχουν διχογνωμίες, διενέξεις και έριδες δυσχεραίνεται η λειτουργία τους και στο τέλος διαλύονται με σημαντικές έως και ανυπολόγιστες ζημίες.

   Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που μπορεί να κάνουν και μεγάλους τζίρους, μπορούν και προσφέρουν εργασία σε πολλούς εργαζόμενους, έχουν έντονο το ανθρωποκεντρικό /οικογενειακό στοιχείο.

   Οι ιδιοκτήτες τους είναι συνήθως και οι διοικούντες, με αποτέλεσμα να μπλέκουν οι ατομικές με τις επιχειρηματικές ανάγκες, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του καθενός με τον άλλο, κάποιοι να λειτουργούν καταχρηστικά λόγω ηλικίας ή γιατί είναι οι ιδρυτές - ο πατέρας , ο θείος κλπ,  και οι άλλοι είναι νεαρότεροι, γιατί ο ένας ίσως υποτιμά τις ιδέες του άλλου, ή γιατί τα νεώτερα μέλη – παιδιά , ανίψια κλπ, θέλουν να φέρουν νεωτερισμούς στην επιχείρηση που δεν δέχονται οι παλαιότεροι, ή γιατί κάποιο μέλος πιστεύει ότι «ρίχνεται» οικονομικά από τα υπόλοιπα που είναι στο ταμείο και στην διοίκηση κ.ο.κ.

Οι παρεξηγήσεις, όταν δεν λύνονται μεγεθύνονται, λόγω και των στενών σχέσεων των μελών, γίνονται διενέξεις, έριδες και οδηγούνται σε αστυνομικά τμήματα, επιθεωρήσεις εργασίας. Έτσι

    Στην Ελλάδα μέχρι πριν κάποια χρόνια ήταν σύνηθες να δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά οι εταιρείες περιορισμένης ευθύνης (Ε.Π.Ε).

    O συγκεκριμένος εταιρικός τύπος, είναι πολύ δημοφιλής στο εξωτερικό (ως LTD) και οι αλλοδαποί επιχειρηματίες που θέλουν να δραστηριοποιηθούν στη χώρα μας, τον επιλέγουν γιατί πιστεύουν ότι τους παρέχει ασφάλεια.

Είναι όμως εύχρηστη η εταιρική μορφή της Ε.Π.Ε.;

Είναι καλή επιλογή για μια μικρή ή μικρομεσαία επιχείρηση;

    Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε αρκετά συχνά να δραστηριοποιούνται στη χώρα μας εταιρείες «Ι.Κ.Ε.» δηλαδή Ιδιωτικές Κεφαλαιουχικές Εταιρείες. Όμως γιατί να επιλέξει μία μικρή ή μικρομεσαία επιχείρηση να γίνει Ι.Κ.Ε. για να «δουλέψει»;

    Η επιλογή του επιχειρηματία, πρέπει να εξαρτάται πάντα από τις ανάγκες που θέλει να καλύψει, παρούσες ή μελλοντικές, για παράδειγμα

  • θα πρέπει να αναρωτηθεί με ποια εταιρική μορφή θα είναι πιο εύκολο να χρηματοδοτηθεί με εύλογους όρους,  ή
  • πως θα εξασφαλιστεί αν επενδύσει σε μία εμπορική δραστηριότητα,

    Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αποτελούν το μεγαλύτερο τμήμα των ελληνικών επιχειρήσεων, νευραλγικό παράγοντα της ελληνικής οικονομίας.

    Κάνουν αισθητή την παρουσία τους κυρίως στον τομέα παροχής υπηρεσιών και ο τζίρος τους μπορεί να είναι μεγάλος.

    Είναι ανθρωποκεντρικές – συνήθως και οικογενειακές - γεγονός που σημαίνει ότι οι σχέσεις των εταίρων είναι στενές και αν μεν είναι καλές  η επιχείρηση λειτουργεί ομαλά, αν όμως υπάρξει θέμα σε αυτές ακόμα και αν δεν φταίει κάποιος π.χ. πρόβλημα υγείας συνεταίρου, τότε δημιουργούνται αλυσιδωτά προβλήματα που είναι δυνατόν να θέσουν

   Αναφέρονται παρακάτω δύο χαρακτηριστικές υποθέσεις οικογενειακών διαφορών που απασχόλησαν πρόσφατα τα δικαστήρια της περιφέρειας.

   1Η ΥΠΟΘΕΣΗ:

   Ο γάμος έγινε το 1987, με σημαντική ακίνητη περιουσία και οι δύο πλευρές αλλά και κοινή επιχείρηση στην οποία εργάζονται. Η έγγαμη σχέση όμως δεν εξελίχθηκε ομαλά

   Στην πορεία η σύζυγος αφιερώθηκε στην ανατροφή των δύο τέκνων παραμελώντας τον σύζυγο με τον οποίο μετά την γέννηση του δεύτερου παιδιού έπαψε να έχει κάθε ερωτική επαφή.

     Όταν διακόπτεται η συζυγική συμβίωση ανατρέπονται οι συνθήκες της ζωής της οικογένειας, καταργείται ο συζυγικός οίκος, δημιουργείται χωριστή εγκατάσταση του καθενός από τους γονείς και ανακύπτουν θέματα καθορισμού επιμέλειας και τόπου μόνιμης διαμονής των ανηλίκων τέκνων, ο οποίος γίνεται από το δικαστήριο.

    Όμως πως γίνεται αυτός ο καθορισμός και τι λαμβάνει υπ’ όψη του ο Δικαστής για να πάρει την απόφαση του;

    Υπολογίζεται η γνώμη του/ων παιδιού/ων η ωριμότητα του/ους και η ηλικία του/τους, μπορεί δηλαδή να διαλέξει/ουν αυτό/α με ποιο γονιό θα πάει/νε, αν θα είναι όλα τα παιδιά μαζί ή αν θα αναλάβει ο κάθε γονέας χωριστά το καθένα τους ;

     Τελευταία όλο και συχνότερα ακούμε για περιστατικά οικογενειακής βίας σε σχέση δε και με την πρόσφατα επιβληθείσα καραντίνα λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού συνιστάται από σχετικές οργανώσεις ακόμα και να αποχωρούν από την οικία τα θύματα προκειμένου να σώσουν την ζωή τους. 

     Με το Νόμο 1329/1983 – o Nόμος για την ισότητα των φύλων – καταργήθηκε η δυνατότητα του συζύγου «θύματος» να ζητά αποζημίωση από τον υπαίτιο σύζυγος μαζί με την αγωγή του διαζυγίου για την προσβολή της προσωπικότητας του και έτσι η σχετική αξίωση ρυθμίζεται από ειδικές διατάξεις με την προϋπόθεση ότι τα γεγονότα μπορούν εκτός από λόγο διαζυγίου να στηρίξουν αξίωση αποζημίωσης.

     Η ερώτηση που προκύπτει είναι:

     Πότε τα περιστατικά της ενδοοικογενειακής βίας στηρίζουν μόνον λόγο διαζυγίου και πότε συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας κατά τις ειδικές διατάξεις ώστε να μπορεί ο σύζυγος-θύμα να ζητήσει και αποζημίωση;

       Η δυνατότητα του Πελάτη να αναγνωρίσει ποια Επιχείρηση έχει απέναντι του ή ποια επιχείρηση αναζητά, είναι το διακριτικό σήμα της επιχείρησης επί του προϊόντος.

     Ένας  ανταγωνιστής, διαταράσσει την σχέση αυτή αν καταθέσει ίδιο ή παρεμφερές με το άνω διακριτικό γνώρισμα στο όνομα του.  Αυτό μπορεί να συμβεί στις παρακάτω περιπτώσεις:

     1Η  Εμπορικός αντιπρόσωπος ή διανομέας καταθέτει ως δικό του ίδιο ή παρεμφερές σήμα με την επιχείρηση που αντιπροσώπευε/συνεργαζόταν.

     2Η Κατατίθεται σήμα εν γνώσει του καταθέτοντα της συνδρομής λόγων απαραδέκτου με μοναδικό σκοπό να παρεμποδίσει/παρενοχλήσει τρίτες επιχειρήσεις, που ήδη χρησιμοποιούν το σημείο που έχει καταχωρηθεί ως σήμα τους.